Jest rok 1951. Ks. Blachnicki - po pierwszym roku pracy duszpasterskiej w parafii św. Magdaleny w Tychach - zostaje poproszony przez Wydział Duszpasterski Kurii Katowickiej o przeprowadzenie rekolekcji zamkniętych dla ministrantów.

Z właściwą sobie dozą realizmu, wiedząc, że nie jest możliwe utrzymanie 132 nastolatków w 4 - dniowym skupieniu w celu "refleksji nad stanem własnej duszy" - do treści religijnych o tym, co znaczy być "dzieckiem Bożym", dołącza praktyczne zajęcia liturgiczne, elementy przeżyciowe i zabawę. Podobne rekolekcje, tym razem z grupą 202 ministrantów, przeprowadza w roku następnym. Te dwa doświadczenia oraz systematyczna praca z ministrantami w ciągu roku pokazują, że dla dobrego przeżycia rekolekcji konieczne jest wprowadzenie pewnych zmian. Poza treściami intelektualnymi musza być też elementy przeżyciowe, aby Dobra Nowina mogła dotrzeć do całego człowieka, a nie tylko do jego głowy. Zakłada to więc osobisty kontakt z uczestnikami , więc ich liczba nie może być duża. Powinni też być podzieleni na małe grupy, nad którymi czuwa starszy od nich kolega. Rekolekcje takie też powinny być dłuższe.

Pierwsze rekolekcje zgodne z tymi założeniami ks. Blachnicki przeprowadził w 1954 w Bibieli. Oparte one były na 15 tajemnicach Różańca Świętego, a grupa liczyła 50 osób pochodzących z jednej parafii. Ich wyjazd na rekolekcje został poprzedzony całorocznym przygotowaniem. Rekolekcje te wywarły ogromny wpływ na uczestniczących w nich chłopców. Stały się też początkiem nowej metody rekolekcyjnej, zwanej rekolekcjami oazowymi, w której dziś uczestniczą nie tylko ministranci, ale wszyscy: dzieci, młodzież, dorośli, rodziny, kapłani, osoby samotne.